Ch’l giorn’ m’er’ accort’
ch’era ‘na giurnataccia:
quant’ qualco’ va stort’
s’ ved’ da la faccia.
Mi moj c(i)’aveva ‘l mus’
fin’ sotta ai ginocchi
e mi fiol, senza scus’,
basava sempr’ i occhi.
A la fin’ propi mi moj
com’è, s’è sbutunata
e ma dett’: “Sa sti fioj
so’ ‘n po’ pr(e)occupata.
La cicogna ha pres’ ‘l vol’,
sarà ‘na bella bazza,
tu fiol’ aspetta ‘n fiol’,
è incinta la ragazza”.
Pareva chissà co’,
da stacc(e) quasi mal’,
ma ben’ prest’ anicò
è arturnat’ nurmal’.
Ch’è nata ‘sta fiola
è stat’ ‘n avv(e)niment’;
par’ ch’ c’è lia sola
‘l rest’ n’ conta gnent’.
Quant’ nasc’ ‘n fiol’
è ‘na gioia infinita;
n’armanni mai da sol’,
e dà ‘n sens’ ma la vita.
F. Patonico
‘n fior’ ner’
Quant’ nasc(e) nt’ n giardin’
‘n fior ross’, bianc’ o turchin’,
c’è d’ dietra ‘l m’stier’
d’ ‘n espert’ ’ giardinier’.
S(e) po’ nasc(e) ‘n fior ner’
n’è sigura ‘n dispiacer’!
Anzi quel sarà ammirat’
e da tutti ric(e)rcat’.
Iera è nata ‘na fiulina
da ‘na madr’ cland’stina
e nt ’l r’part’ usp’dalier’
diran’ ch’è nat’ ‘n fior’ ner’.
(F. Patonico)
Left by Giuseppe Bottazzi on dicembre 27th, 2010