Ogn’ tant’,quant’ artorn a S-nigaja
c’è com’‘na forza dentr’d’me
ch’m’ spegn’
vers’ la ponta d-l mol’.
E’malì d’front’a q-l mar’grand’
è com’‘arturnà a facc’
‘n zuchett’‘nt’‘l passat’.
All’impruvis’ m’par’
d’artunà fiola
e corr ‘ndò babb’
p-scava sa la lugèrna .
Quant’temp’c’passav’
malì insiem’sa lu’!
M’piaceva tant’ a stal’a guardà,
e ogn’volta ch’tirava sù la ret’,
e piava qualcò
facev’ i salti d-la cuntentezza,
armanev’ incantata a ved’
chi p-sciulin’
che’s’ muv-van’ e zumpav-n.
E s’ c’‘n’era qualchidun’
tropp’ piculin’
m’faceva cumpasion’,
e com’ babb’s’girava d’là
io svelta,svelta
‘l ributav’in mar’,
e dentr’d’me i dicev’:
“Va,va via p-sciulin’,
ma sta atent’ p-r ‘n’antra volta
p-rché s’io nun sarò machì
te farai ‘na brutta fin.”
E so’cunvinta ch’mi padr’
Chissà quant’ volt’m’avrà vist’
E faceva f-nta d’gnent’,
sol’qualch’volta p-r fam’capì
m’diceva: “Chissà com’è
ch’da quant’sei ‘rivata te
d’ st’pesc,più n’ pesch’ e men c’n’è?
Allora,io mogia, mogia
m’tirav’ indietr’,
p-rché sapev’ch’quant’ l’avria v-ndut
anch’ sa quej piculin’
qualch’bajoch’ in più c-avria guadagnat’.
Cert’ ch’mi’ padr’
sù clà ponta d-l mol’
C’stava sa qualunqu’ temp’,
e quant’ arturnava a casa
sal bujol’ pi-n’ d’ baldigar’,
buratej, mormur’ e gamb-rett’…
E po’se ‘nt la ret’ j c’buccava
qualch’ bel’ varol’;
alora s’rit-neva furtunat;
sa chì quadrin’ malì p-r qualch’giorn’
qualcò d’ bon’ c’avrem’ magnat’.’
Quanti ricordi s’corren’ dietr’!
Ch’artorn’ a casa
sal’ cor’più leger’e sudisfatt’
p-r avè vissut’
‘n’altr’bel’ pezz’d-l passat’!
Maria Pia Marchetti